De PAP van John Wheeler

Momenteel ben ik bezig in een boek van Dr. Robert Lanza, een arts en onderzoeker. Hij schreef  in 2009 het boek 'Biocentrism'. In hoofdstuk 9 introduceert hij een theorie van de natuurkundige John Wheeler (zie foto)

John Wheeler (1911-2008)

Voordat ik de waarde van deze denkstijl goed kan inschatten is het wel handig om eerst goed te vatten wat het idee inhoudt. De vraag blijkt overigens te zijn in hoeverre John Wheeler zelf helemaal 100% serieus was toen hij deze quantum-gedachten lanceerden.

De Pap van Wheeler staat voor Participatory Anthropic Principle, dus zeker geen Brinta of havermoutpap. Voor we kunnen snappen waar hij het over had, dienen we eerst het kader te weten waarin deze theorie zijn ontstaan had, en dat kader is de kosmologie. Hoe is de kosmos ontstaan?

Robert Lanza stelt in zijn boek dat het toch allemaal wel héél erg sterk is dat er zoveel constanten en krachten in de natuur zijn die allemaal precies zó zijn afgesteld dat ze leven op aarde mogelijk maken. Als een bepaalde constante net wat groter of kleiner was geweest dan konden atomen niet goed hechten, en waren we er met zijn allen bijvoorbeeld niet geweest.

Hij noemt een hele rits van deze constanten en stelt uiteindelijk dat het hem allemaal een beetje té toevallig is. Hij heeft dan ook zijn twijfels bij het idee van de Big Bang, die zomaar uit het niets, op basis van een ongekende reeks toevalligheden het leven op Aarde mogelijk maakten, startend bij de elementen waterstof en helium.

Het zogenaamde ´antropische´ principe stelt dat de constanten allemaal zo zijn omdat het daardoor mogelijk wordt om leven te hebben op aarde. Hierbij wordt niets gezegd hoe het komt dat al die waarden zo precies kloppen, maar die waarden lijken zo te zijn omdat wij er dan kunnen zijn.

John Wheeler voegde hier nog een nieuwe dimensie aan toe door een element uit de quantumfysica erbij te halen, en wel het inmiddels welbekende waarnemerseffect: door waar te nemen kun je invloed uitoefenen op datgene wat je waarneemt (1).

Niet alleen zou het waarnemerseffect invloed kunnen uitoefenen, maar Lanza en Wheeler spelen met het idee

Dr. Robert Lanza

dat het bewustzijn van de waarnemers wel eens nodig zou zijn om materie te kunnen laten bestaan! Als er niemand zou zijn, of als er geen bewustzijn zou zijn, dat oog heeft voor de wereld om haar heen, zou de materie wel eens kunnen vervagen en ophouden te bestaan (2).

Dit wordt dan het ´deelnemende´ antropische principe genoemd: het doel van de materie is juist om bewustzijn te scheppen die de materie in stand kan houden. Vandaar dat dan ook alle constanten een precies afgestemde waarden hebben, zodat leven kan ontstaan en door de invloed van het bewustzijn van de toeschouwers ook kan blijven bestaan.

Natuurlijk zitten er aan deze benadering allerlei haken en ogen. Vooralsnog laat ik het eerst bij het presenteren van deze kijk, alvorens vraagtekens te plaatsen, en het vergelijken met ander materiaal binnen dit noëtische onderzoekscentrum.

NOTEN
(1) Zie bijvoorbeeld 'Aanraken met je geest' uit 2013 op de hoofdsite (https://noetiek.wordpress.com/2013/05/11/aanraken-met-je-geest/) 
(2) http://physics.about.com/od/physicsmtop/g/ParticipatoryAnthropicPrinciple.htm

Over de Aura en Narcisme

Vandaag ontving ik een ietwat mysterieuze mail van Linda die me wat vroeg over de mogelijke relatie tussen de aura en narcisme. De vraag en het antwoord leken me interessant om te delen met de bezoekers van deze site. Een eventueel vervolg zal ik toevoegen aan deze pagina.

Linda schreef:

Goedemorgen,

Ik vond dit mailadres opeen héél oud forum. Maar ik vroeg me hetzelfde af: Is narcisme middels het aura (tijdelijk) te herstellen? Er zijn namelijk duidelijk blokkades zicht/voelbaar.

Aangezien we sinds uw bericht inmiddels 4 jaar verder zijn...:)  Wat zijn uw bevindingen daarmee of hoe denkt u er nu over? Hopelijk is dit mailadres nog in werking en hoor ik wat terug!

Met vriendelijke groet,
-----------------------------------------------------------

Mijn antwoord hierop was:

Hallo Linda,

Een verrassende mail. Ik ben benieuwd op welk forum mijn emailadres nog te bewonderen is.

Het is op basis van wat je schreef lastig om te antwoorden op je vragen. Het lijkt me zinvol dat we eerst eens proberen af te stemmen op elkaar wat betreft de terminologie: wat verstaan we onder wat, en welke veronderstellingen schuilen er onder de fenomenen?

Ten eerste kun je je vraagtekens zetten bij het idee dat narcisme een ziekte is met een etherisch waarneembare component. Het is natuurlijk mogelijk dat iemand die zichzelf heel groot presenteert, ook daadwerkelijk een opgezette aura zou kunnen hebben. Je kunt je ook dan nog afvragen of het een ziekte is die hersteld dient te worden.

En dan over het herstellen: zelfs al zou het mogelijk zijn om de aura via energetische weg zo te wijzigen dat het normale proporties zou aannemen, dan is daar ten eerste de ethische vraag of je dat zomaar mag doen bij iemand. Ik kan me voorstellen dat de betrokken persoon daar niet zo van gecharmeerd zou kunnen zijn. Het zou te vergelijken zijn met het stiekem toedienen van medicatie door het in het eten te verwerken.

Daarbij komt nog dat ik denk dat de aura het gevolg is van de denk- en gevoelswereld van een persoon. Het lijkt me wenselijk om je daar dan ook vooral op te richten en niet op de schaduw van deze gevoels- en gedachtenwereld, zoals je de aura in mijn beleving zou kunnen zien. Het sleutelen aan de schaduw lijkt me niet de oorzaken aan te pakken.

Tot zover enkele gedachten,
Groeten,
Joost

De 'Wat gebeurt er eigenlijk van Binnen?'-Training

Inmiddels al de nodige decennia maak ik regelmatig de pendelbeweging tussen periodes waarin ik erg intern gericht ben, en periodes waarin ik meer extern ben georiënteerd. Als weegschaal ben ik erg gehecht aan balans en het lijkt me dan ook ideaal als ik er ooit nog eens in zou slagen om ongeveer evenveel aandacht naar buiten als binnen te richten, zo gedurende de dag.

Balans door Quasilucid (1)

Vooral op de momenten dat ik merk wel erg veel bezig te zijn met de mensen en de dingen om heen, kan ik soms hunkeren naar meer introspectie. Normaal gesproken werkt het echter zo bij mij dat ik dan echt tijd apart moet nemen om dan in licht meditatieve houding te gaan schrijven om me zo meer af te stemmen op mijn innerlijke wereld.

Toch kreeg ik het gevoel dat ik uiteindelijk toch eens in staat zou moeten zijn om een andere benadering te kunnen toepassen, waardoor na enkele dagen het idee ontstond om meer aan 'instant-verinnerlijking' te doen, oftewel dat ik vaker op de dag me bewust ben van hoe ik me voel. Een eenvoudige en doeltreffende methode hierbij lijkt vooralsnog dat ik me train om me vaker op de dag de vraag te stellen: "Wat gebeurt er eigenlijk van Binnen?'

Door dan even te peilen hoe ik me voel, hoe het mijn ademhaling is gesteld, wat voor gedachten ik heb, werk ik eraan om zo steeds bewuster de dag te beleven.

NOTEN
(1) http://today.deviantart.com/art/Balance-86162063

Je Afstemmen op je Hoogst Bereikte Bewustzijnsniveau

Ik merk dat ik nogal eens enorm in beslag genomen word door al de zaken die het leven zo aanreikt. Hierdoor is er regelmatig sprake van een gebrek aan werkelijke rust en kalmte, laat staan dat ik de tijd kan vinden om een half uurtje in meditatie door te brengen. Er zijn ook periodes geweest dat ik er haast naar uitkeek dat ik een half uurtje iets actiefs en sociaals kon doen, maar momenteel kost het wat meer moeite om die energieke rust te vinden.

Afbeelding van Loloniie (1)

Vandaag echter was het opeens zover: ik voelde me redelijk fit, de afwas was al gedaan en mijn dochter lag al vroeg op bed. Het huis was aan kant en er was geen WK-wedstrijd op de TV. Ook lagen er geen klusjes meer op me te wachten. Ik had zelfs tijd om een boek te lezen, als ik had gewild. Toen ik er eens goed en ietwat traditioneel meditatief voor ging zitten, opende ik me voor het eerst sinds vele maanden weer eens voor een goede babbel met mijn hogere aspecten.

Zo herinnerde ik me dat ik dagen had gehad waarin ik met een tevreden glimlach rondjes liefde uitwisselde. Ook voelde ik weer even dat verlangen om met andere mensen samen te komen om nieuwe informatie te introduceren voor de mensheid. Ook had ik weer even contact met het idee dat je diepere lagen van intimiteit zou kunnen delen met andere gelijkgestemde mensen.

Omdat ik het haast verleerd leek om weer in die ruimere vibe terecht te komen, en er vooral voor moest waken dat ik me niet weer liet afleiden door het een of ander, was het zaak om iets te vinden dat ik kon inzetten als antidode hiertegen. Het was op dat moment dat ik de ingeving kreeg om mezelf voor te nemen me af te stemmen op het hoogste bewustzijnsniveau dat ik ooit in mijn leven heb mogen bereiken.

Door je hierop af te stemmen zou je zomaar weer die herinnering kunnen activeren om vervolgens de draad van bewustzijnsverruiming weer verder op te pakken. Ik raad het de lezer dan ook aan als meditatie-tip: stel jezelf voor dat je je huidige bewustzijn weer omhoog tilt naar het meest liefdevolle en bewuste moment dat je ooit gehad hebt in je leven.

NOTEN
(1) http://loloniie.deviantart.com/art/From-The-Top-Of-The-Mountain-353228289

Het Belang van je Gevoel Verwoorden: Een Panacee tegen Demonen en ander Astraal Gespuis?

Het bestuderen van de wereld van het bewustzijn impliceert ook het proberen in kaart te brengen van mogelijke 'astrale regelgeving'. Het probleem op dit vlak is dat er niet ergens in de bibliotheek of op internet een wetboek te raadplegen is waarin helder alle mogelijke situaties en regels worden beschreven.

Wat vertel je me nu? (3)

In die geestelijke wereld lijken ook allerlei zaken die wij in onze fysieke wereld normaal vinden niet van toepassing te zijn. Zo is zeer waarschijnlijk het belang van de subjectieve wereld vele malen belangrijker dan die van een objectieve wereld. Hoe iemand denkt en voelt lijkt voor een aanzienlijk te bepalen hoe iemands wereld eruit ziet. Het meest bijzondere voorbeeld hiervan is wel de theorie van de Monroe-Banden, welke impliceert dat er daadwerkelijk bepaalde 'leefgebieden' zijn voor mensen die dezelfde geloofsystemen aanhangen (1).

Om toch meer begrip te kweken voor deze werelden vol bewustzijn, maar zonder fysieke lichamen, zijn we haast wel genoodzaakt om ons te richten op de mensen die beweren zelf in deze sferen te zijn geweest, of op mensen die beweren in contact te staan met wezens uit deze sferen.

In een tweede boek dat ik van William Gijsen in mijn hand kreeg, getiteld 'Als het negatieve je pad kruist' (2), wordt van alles en nog wat verteld over allerlei astrale dynamieken, vloeken, bezetenheid, klopgeesten en dwalende zielen en entiteiten. Ik zou daar graag nog van alles over vertellen, met mijn persoonlijke noten erbij, maar dat stel ik nog even uit tot andere artikeltjes. Ik ben inmiddels gaan twijfelen in hoeverre die Anthon die als bron dient voor de boeken van Gijsen en andere auteurs, werkelijk voor de volle 100% te vertrouwen is.

Waarschijnlijk geldt het voor deze Anthon net zo als bij vele andere bronnen uit de geestelijke wereld: ze vertellen een mix van waardevolle informatie en verstoring. Het is dan aan ons om te pogen het onderscheid te maken.

Wat me in ieder geval wel aansprak in dit boek was wel het idee dat veel astraal gezeur zou kunnen worden voorkomen door jezelf te dwingen je gevoelens te verwoorden. Dit simpele advies lijkt een krachtig middel tegen veel astrale inmening. Dit houdt dan in dat je probeert ieder gevoel dat je ervaart ook daadwerkelijk toe te laten, zonder het weg te drukken omdat het je niet bevalt.

NOTEN
(1) http://noetiek.wordpress.com/2010/01/21/het-focus-systeem-van-robert-monroe/
(2) http://www.bol.com/nl/p/als-het-negatieve-je-pad-kruist-wat-dan/1001004011496817/
(3) http://happinessweekly.org/2014/02/13/discovering-your-self-love-how-to-love-yourself-easily/

Vrije Wil? Ach, op een Gegeven Moment Groei je er overheen

Binnen allerlei esoterische stromingen lijkt er een vrij grote overeenstemming over het werkelijke bestaan van de 'Vrije Wil' bij de mens op aarde. Het lijkt zelfs een vrij wezenlijk element te zijn, in die zin, dat door deze vrije wil, we in staat zijn om te kunnen kiezen uit bepaalde mogelijkheden, en dat op vele momenten in ieders leven.

In een recent artikel op de hoofdsite van dit noëtische project haal ik de sferentheorie aan van Anthon (1), waarin hij stelt dat de ziel een bepaalde ontwikkeling doormaakt, waarbij de ontwikkeling zou kunnen worden weergegeven in verschillende niveau's of sferen. 

Nu ik in een tweede boek rondom deze 'Anthon' bezig ben, viel mijn oog op een interessant concept om te overwegen. Hij stelde dat zodra een ziel zich tot hogere sferen heeft ontwikkeld, waarbij levens op aarde als mens niet meer mogelijk zijn, er een punt komt dat de ziel geen enkele interesse meer heeft in een vrije wil. Het is niet zo dat hij onder zware druk zijn vrije wil zou moeten afstaan, maar volgens deze zienswijze is het eerder zo dat die vrije wil gewoon overbodig wordt.

Als je je als ziel verder ontwikkelt lijkt het namelijk min of meer automatisch zo te gaan dat een ziel zich richt op het streven naar meer harmonie, meer eenheid en het ervaren van meer goddelijkheid. Een ziel zou in dat stadium dan ook niets anders willen dan alles in het werk stellen om zich verder te ontwikkelen. Iedere keus die hij maakt is dan ook als vanzelf in overeenstemming met die 'oerdrang' tot groei. Het zou ondenkbaar zijn dat een ziel niet zou kiezen voor het pad dat hem de meeste kans geeft om zijn goddelijk bewustzijn verder te laten groeien.

NOTEN

(1) http://noetiek.wordpress.com/2014/06/01/de-drie-sferen-van-de-ziel-op-aarde-volgens-anthon/

Je Openen voor een Ruimere Verantwoordelijkheid

Op sommige dagen lijkt het wel alsof je zó op de verplichtingen van het dagelijkse leven bent geplakt, dat je ruimtelijk perspectief te vergelijken is met het lezen van een krant terwijl je met je neus op het papier zit. Ik heb zelf ook wederom gemerkt hoe lastig het soms kan zijn om je armen als het ware te strekken om deze krant wél te kunnen lezen. 

Green Point Stadion in Pretoria (4)

Vandaag heb ik weer het boek van Gijsen (1) uit de bibliotheek gehaald om verder te gaan waar ik een half jaar geleden was gestopt, en ik opende het boek op een stuk dat meteen de kern raakt van waar ik naar toe zou willen.

"Ik stel momenteel vast dat de mens te vergelijken is met een voetbalspeler die al jaren op het veld staat en al duizende malen heeft geprobeerd om een doelpunt te maken. Het wil maar niet lukken! Hij wordt er wanhopig van. Jarenlang vraagt hij zich af waarom het niet lukt. Op een dag komt er een oude trainer op de tribune zitten. 

De trainer bewondert de trefzekerheid en de zuivere stijl van de voetballer. Wanhopig richt de voetballer zich tot de trainer en vraagt hem hoe het toch komt dat hij nooit kan scoren.

De trainer staat op, buigt zich naar hem toe en zegt: 'Omdat je nog nooit in de richting van het doel hebt geschopt. Je mikt steeds op het midden van deze tribune, maar dat is niet het doel. Als jij je draait en de bal terecht laat komen tussen die drie witte latten daar, dan scoor je binnen de kortste keren.' 

De voetballer draait zich negentig graden om, mikt op het doel en scoort een doelpunt. Op dezelfde wijze vergaat het de mens, die al duizenden jaren probeert een doelpunt te maken. De tijd is rijp om hem nu de weg te wijzen naar het doel." (1, p. 127)

In een eerder artikel uit augustus 2013 schrijf ik over de nobelprijswinnaar Ilya Prigogine die stelt dat om werkelijke verandering in een systeem mogelijk te maken er energie van buiten dient te worden toegevoegd (2).

Eerder heb ik in deze context ook gesproken over de bereidheid om mee te willen werken aan ontmisting (3). Als we ons zouden openen voor de mogelijkheid dat er werkelijk de mogelijkheid bestaat om ons als mensheid tot een hoger niveau te verheffen, en dat daarbij wel 'energie' of misschien wel informatie van 'buiten' voor nodig is, dan kunnen we wellicht onze verantwoordelijkheid nemen door ook actief te vragen wat we zouden kunnen betekenen.

Hoe kunnen we die holle buis worden waar de informatie in toenemende mate van zuiverheid doorheen kan stromen? Een eerste stap lijkt de bereidheid te hebben je te willen openen voor deze ruimere verantwoordelijkheid en daarbij ook beter te leren luisteren naar de signalen die zich via je innerlijke wereld kenbaar kunnen maken.

NOTEN
(1) Gijsen, W. (2013) Maak je hemel op aarde. Vijfde druk. Eserveen: Akasha(2) http://noetiek.blogspot.nl/2013/08/energie-van-buiten-toevoegen-om.html
(3) http://noetiek.blogspot.nl/2013/07/zou-je-willen-meewerken-aan-ontmisting.html
(4) http://www.theguardian.com/artanddesign/2010/may/30/green-point-stadium-south-africa-world-cup