Een Ontvangende Schaal worden voor Contact met Indalende Ziel

Eind 2013 heb ik een stuk geschreven op de noëtische hoofdsite waarin ik spreek over de mogelijkheid dat er daadwerkelijk vrij letterlijk sprake zou kunnen zijn van een bezieling van een foetus vanaf een maand of drie, vier (1).

Glazen Appelfoetus van Quakeltje (2)

In het kader van het onderzoek zou je deze hypothese kunnen testen door te pogen daadwerkelijk in contact te komen met de ziel of het bewustzijn van degene die de foetus in je lichaam of in die van je partner gaat bezielen. We weten inmiddels wel dat als je je niet openstelt voor de mogelijkheid om een 'gesprek' aan te gaan met deze ziel, dat er dan ook geen enkele mogelijkheid is voor communicatie.

Momenteel mag ik me gelukkig prijzen met de groei van een kleine baby in de buik van de moeder van ons kind. Wij nemen ons voor om als het ware een ontvangende schaal te worden voor informatie afkomstig van de indalende ziel. Al nemen we maar vijf of tien minuten per dag in acht om stilte te scheppen zodat we als een schaal van ontvankelijkheid kunnen dienen.

Op deze manier zou de ziel weten dat er iedere dag een soort van tijdslot is waarin een kanaal wordt geopend waarin eventuele communicatie kan plaatsvinden. Uit de boeken die ik noem bij (1) blijkt dat de ziel langzaamaan gedurende de tijd in de baarmoeder steeds meer begint te vergeten van haar herkomst. Iets wat ook wel wenselijk is, daar het met een 'schone lei' beginnen makkelijker is als je niet een volledige herinnering koestert van alle levens die een bepaalde ziel al mogelijkerwijs heeft geleefd.

Graag zou ik andere zwangere mensen willen aansporen ook mee te doen met dit experiment, al was het alleen maar om de ingroeiende ziel een warm welkom te heten, in de tijd dat hij zich toch maar moet gaan aanpassen aan een klein en afhankelijk lichaampje. Dat zal vast niet meevallen voor een ziel met een veel ruimer bewustzijn.

NOTEN
(1) http://noetiek.wordpress.com/2013/12/10/communiceren-met-het-bewustzijn-van-je-foetus/
(2) http://www.glasblazer.nl/product/foetus-appel/

Met één millimeter hersenweefsel toch een IQ van 126

De rol van de hersenen in relatie tot bewustzijn is een fascinerende. Er zijn de nodige aanwijzingen te vinden die impliceren dat je misschien wel helemaal geen hersens nodig hebt om bewustzijn te ervaren. Al eerder schreef ik over de typische constatering dat het wel lijkt dat de mate van bewustzijn toeneemt naarmate de activiteit van de hersenen afneemt (1).

afbeelding afkomstig van jerry gordon.be

In zijn boek 'The Science Delusion' (2) besteedt Rupert Sheldrake een hoofdstuk aan de vraag of onze herinneringen wel daadwerkelijk worden opgeslagen in onze hersenen. Hij haalt op een gegeven moment (3) een geval aan van een man die - volgens een artikel in Science - slechts een dun laagje hersencellen had onder zijn schedel, en de rest was gevuld met niets dan vloeistof. Deze jongeman zou zelfs een graad gehaald hebben in wiskunde op de universiteit van Sheffield en een IQ-score hebben van 126 (4).

Screenshot van pdf  artikel R. Lewin (4)

Zo schijn je niet eens veel hersencellen nodig te hebben (in je neocortex) om ook nog eens vrij slim te kunnen zijn. Hoe krijgt dat dunne laagje cellen in de bovenstaande gevalsbeschrijving het voor elkaar om de betrokken man een intelligentie-quotiënt mee te geven van 126?

NOTEN
(1) Meer Bewustzijn met minder hersenactiviteit
(2) Sheldrake, R. (2012) The Science Delusion. London: Coronet.
(3) ibid, p.194
(4) Lewin, R. (1980) Is your brain really necessary?, Science, 210, 1232. (pdf)